Część 87
do swój ziemi; miał zdolność wychodźczą, nie miał zdolności osadniczej; miał wielkie powodzenie, nie miał drobnego, maleńkiego, na swoją własną domową potrzebę szczęścia, jako róży alpejskiej, w cieplejszy nawet klimat i żyźniejszą glebę przesadzonej, wszystkie pączki opadną, a ciernie tylko zostaną: tak jemu odpadły niektóre najpiękniejsze kwiaty radości z drzewa jego życia, a został wiecznie odradzający się cierń mimowolnego żalu i zaprzeczonej tęsknoty. Gładkim wspaniałym przez świat kroczył gościńcem; ale na tym gościńcu jednak pozostał on zawsze „błędnym wędrowcem” tylko: myłyśmy zaś powiedzieli „samotnym przechodniem.”
Jeśli niewiele osób dotychczas z nazwiska znało Edmunda Pawła Strzeleckiego, to bardzo maleńka liczba wśród znających nawet, wiedziała stanowczo, jakie w dziedzinie naukowej położył zasługi, a bodaj czyby się u nas, choć kilku takich znalazło, co by już dzieło jego czytali osobiście, nie ze sprawozdań na przykład. Zapewne i potom nikt czytać nie będzie; musiałaby chyba nauka geografii bujnym kwiatem w kraju naszym zakwitnąć, żeby